Η εφαρμογή της εκτατικής κτηνοτροφίας μπορεί να οδηγήσει στην ενίσχυση των Υψηλής Φυσικής Αξίας περιοχών, και ειδικά μέσω της ενίσχυσης της μωσαϊκότητας τους. Για τους λόγους αυτούς προτείνονται:

  1. Εφαρμογή παραδοσιακής κτηνοτροφίας
  2. Ορθολογική οργάνωση κατά χώρο και χρόνο της κτηνοτροφίας
    Η κατά το δυνατόν επαναφορά των παραδοσιακών πρακτικών άσκησης της κτηνοτροφίας (οικόσιτη, ποιμενική και μετακινούμενη-νομαδική) είναι το πιο άμεσο και πιο αποδοτικό μέτρο. Αν δεν είναι δυνατή η μετακίνηση σε μεγάλες αποστάσεις, μπορεί να γίνονται μικρές τοπικές μετακινήσεις μέσα στην εκμετάλλευση κατά τη διάρκεια του έτους ή των ετών.
  3. Επιλογή κατάλληλου είδους ή μίξη αγροτικών ζώων
    Δεν είναι όλοι οι τύποι οικοτόπων κατάλληλοι για όλα τα είδη αγροτικών ζώων. Λάθος ζώο σε λάθος οικότοπο υποβαθμίζει την παραγωγικότητα της εκμετάλλευσης, αλλά και την παραγωγικότητα των ζώων. Έτσι, τα ποολίβαδα προτιμώνται από τα πρόβατα και τα βοοειδή, ενώ τα θαμνολίβαδα από τις αίγες.
  4. Βελτίωση οικοτόπου
    Όλες οι επεμβάσεις οφείλουν να είναι χαμηλής εντατικότητας και με μεθόδους που δεν επηρεάζουν αρνητικά τη βιοποικιλότητα, ούτε διαχρονικά ούτε μέσα στη χρονιά.
    Μια ακόμη κρίσιμη πρόταση – αναγκαιότητα που όμως δεν έχει νόημα να υλοποιηθεί μόνο στο επίπεδο της περιφέρειας, αλλά απαιτεί ενσωμάτωση στον εθνικό σχεδιασμό είναι η αναβάθμιση και η ολοκλήρωση του Προγράμματος Απογραφής των Ελληνικών Λιβαδιών. Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης έχει αναπτύξει χωρικές βάσεις που ορίζουν τη θέση και την έκταση των λιβαδιών. Δεν έχει καταγράψει όμως την ποιότητα αυτών των εκτάσεων. Μια τέτοια πληροφορία θα επιτρέψει την αειφορικότερη εκμετάλλευση των λιβαδιών, αφού θα γίνει καλύτερος σχεδιασμός με σαφέστερους στόχους πολιτικής και προτάσεις υλοποίησης αυτών.